Görme engellilere dokuz yıldır ışık tutan Vurgu Gazetesi 80 milyon lira bulunamadığı için iki aydır yayınlanamıyor
PERVÄ°N METÄ°N
Faks: (0212) 505 64 53
Ellerinden çalışma imkanı alındığında, kendilerini zincirlerle meydanlara baÄŸladılar. Hiç özürlüsü yokmuÅŸçasına, yalnızca saÄŸlam insanlar düÅŸünülerek uygulanan kent mimarilerini protesto için, çıkamadıkları merdivenlerin alt basamaklarında oturup açlık grevi yaptılar. Trafik ışıklarında kırmızıda geçmeye kalkıştılar...
Biraz isyan, biraz kırgınlık biraz da hüzün kokan bu cümleler, görme özürlülere yönelik çıkarılan gazetenin ilk sayfasında, düÅŸünceden yazıya böyle dökülüyor. Vurgu Gazetesi, hayatı boyunca güneÅŸi hiç görmeyen ya da toprağın rengini hiç bilmeyenlerin sesini, özellikle duymak istemeyenlere duyurmak için çıkarılan bir gazete. Gazeteyi, engellilerin davasını kiÅŸisel davaları gibi benimseyen gönüllüler çıkarıyor. Gazete aynı zamanda kasetlere okunarak görme engellilerin evine postalanıyor.
İki aydır yayınlanamıyor
Türkiye Görmezleri EÄŸitim ve Himaye DerneÄŸi tarafından çıkarılan Vurgu'nun Genel Yayın Yönetmeni Birsen ErmiÅŸ, namı diÄŸer "Birsen Anne", dokuz yıl boyunca, her ay aksatmadan çıkarmayı baÅŸarmış gazeteyi. 150 bin liraya satılan sekiz sayfalık gazetenin, bin 500 abonesi var. Son iki aydır parasızlık yüzünden gazete çıkarılamıyor. Oysa aylık masrafı sadece 80 milyon lira.
Birsen Anne yaÅŸadığı sıkıntıları anlatırken, dizginleyemediÄŸi gözyaÅŸları da ona eÅŸlik ediyor: "En büyük sıkıntıyı maddi yönden çekiyoruz. Kadıköy'ün her köÅŸesinde, yalvar yakar gazetemizi satmaya çalışıyoruz. Tek gelir kaynağımız derneÄŸe yapılan bağışlar. Çocuklarımın ameliyatları, kıyafet ihtiyaçları oluyor. Hepsine birden para bulmak çok zor."
Vurgu'da görme engellilerin problemleri, uÄŸradıkları haksızlıklar ve onlara nasıl davranılması gerektiÄŸi anlatılmaya çalışılıyor. Okuyanları fazla sıkmamak için Türkiye'de olup biten güncel konulara da yer veriliyor. Daha sonra gazetede yazılan her satır, kasetlere okunarak, görme engellilerin evine tek kuruÅŸ alınmadan gönderiliyor.
İşsizlik ayrı bir dert
Birsen Anne dertli mi dertli. Sorunları, anlatmakla bitmiyor. "BoÄŸaziçi Üniversitesi'ni bitiren çocuklarım sadece santrallerde iÅŸ bulabiliyor. En azından öÄŸretmenlik hakkı tanınsın. Bu sistemin yarattığı yoksulluk içinde kör kalmışlarsa, onları nasıl suçlayabiliriz ki... Devlet, 12 görmeyenine iÅŸ bulamayacak kadar küçük deÄŸildir."
Gönüllüler de olmasa...
Ä°nancının peÅŸinden koÅŸan ressam AyÅŸe EthemoÄŸlu, iç mimar Esin Seyitzade, yıllarca kapı kapı dolaÅŸarak gazeteyi satan emekli bankacı Adalet DinçbaÅŸ ve diÄŸerleri... Hepsi "Vurguöyu yaÅŸatmak, ayda 80 milyon lirayı saÄŸlayabilmek için canla baÅŸla çalışıyorlar.
Bize acıyarak bakmayın
DerneÄŸin gençlik komisyonunda çalışan, doÄŸuÅŸtan gözleri görmeyen Bülbül Demirci, henüz 20 yaşında. YaÅŸadığı tüm haksızlığa raÄŸmen cesaretini ve neÅŸesini hep korumuÅŸ. Marmara Üniversitesi Psikoloji Bölümü'nde birinci sınıfta öÄŸrenci olan Bülbül, "Gazete bizim sesimiz. Verilen mesajlar çok iyi" diyor.
Toplumun yarısının engellilere nasıl davranılacağını bilmediÄŸinden yakınıyor: "Biri bana bakınca, ah vah çekmemeli. Görmüyorum ama çok ÅŸey baÅŸarabiliyorum. ÖÄŸretmen olmayı düÅŸünüyorum. Ama daha üniversiteye baÅŸladığım ilk günlerde sorunlarla karşılaÅŸtım. Bir öÄŸretim görevlisi, 'Burası sana göre deÄŸil. Burada olmamalıydın' dedi. Ä°nsanlar bizi tanırsa neler yapabileceÄŸimizi görürler.
Kaynak: Milliyet Gazetesi - 14/04/2000