Görme engelli milli futbolcular "En özgür olduÄŸumuz yer futbol sahası" diyor. Çocukluk hayallerini Türkiye Görme Engelliler DerneÄŸi Spor Kulübü'nde ve Milli Takım'da oynarak gerçekleÅŸtiren sporcuların en büyük derdi ise boÅŸ tribünler.
Türkiye Futbol Federasyonu'nun Riva'daki Turkcell Sesi Görenler Ligi takımlarından biri olan Türkiye Görme Engelliler DerneÄŸi Spor Kulübü'nden Ali Çavdar, Ramazan Kunduz, Mikail Güçlü ve Burak BaÅŸak ile bir araya geldik. Çavdar, Kunduz ve Güçlü, aÄŸustos ayında Berlin'de yapılacak Avrupa Åžampiyonası'na hazırlanan Milli Takım'ın da oyuncuları arasında yer alıyor.
Ali Çavdar (36), aynı zamanda Maliye Bakanlığı'nda çalışıyor. 8 yıl Milli Takım'ın kaptanlığını da yapan Çavdar, diÄŸer arkadaÅŸları gibi ses çıkarabilsin diye naylon poÅŸetler baÄŸlanan topların peÅŸinde koÅŸarak futbol oynamaya baÅŸladığını anlatıyor. 2006'da kurulan görme engelliler spor kulübünün ilk oyuncularından Çavdar. Sporun görme engelliler için biraz daha önemli olduÄŸunu belirtiyor: "Çünkü hem sosyal aktivite hem sosyal çevre hem de hayata uyum açısından bizim için ayrıca önemli. Özellikle takım sporlarını çok seviyorum. Bir takımın parçası olmak, takımın seninle iÅŸleyeceÄŸini bilmek, katkı sunmak benim için bedeli ölçülemez bir haz.""Özgürlük alanım" dediÄŸi futbol sahasında görenlerden farksız olduÄŸunu belirten Çavdar, "Görenlerin yapabildiÄŸi her ÅŸeyi ben sahada, kendimce yapabiliyorum. Hiçbirimiz yolda, kaldırımda sakatlandığımız kadar sahada sakatlanmıyoruz. Yolda yürümek, sahada top oynamaktan daha tehlikeli" diyor.
DIÅžARIDA SAKATLANMA OLASILIÄžI DAHA YÜKSEK
7 yıldır Milli Takım oyuncularından Ramazan Kunduz (31) da devlet memuru. Kunduz "Spor yapan görme engellilerin yaÅŸadığı en büyük sorunlardan biri aileleri. Özellikle futbol oynamak istediÄŸimizde, 'ayağını-bacağını kırarsın', 'ÅŸöyle olur, böyle olur' diye sürekli engellemeye çalışıyorlar. Oysa ki benim en özgür olduÄŸum yer saha. Görme engelli sporcunun, sahada sakatlanma olasılığı, dışarıdakinden çok daha düÅŸük. Çünkü dışarıda kaldırımda, yollar bize uygun deÄŸil. Sahada ise herkes eÅŸit ÅŸartlarda" diyor.Maçlar esnasında saha kenarında en fazla 15-20 izleyici olduÄŸunu anlatan Kunduz, "2012 Paralimpik Oyunları'nda seyircinin ne demek olduÄŸunu öÄŸrendim. Maçlarda 10-12 bin seyirci oluyordu" diyor.
ENGELLİLİĞİ TOPLUM YARATIYOR
Milli Takım'ın yedek oyuncularından Mikail Güçlü (29) de "Seyirci desteÄŸiyle maçlar en azından eÄŸlenceli olur. Gol atıldığında, antrenöre koÅŸmaktansa seyirciye koÅŸarız, bağırırız. Kendimizi anlatırız, görme engellilerin futbol oynadığını, çok ÅŸey baÅŸarabildiÄŸini yani" diyor.DiÄŸer oyuncular gibi devlet memuru olan Güçlü, goalball (görme engellilerin oynadığı, hentbol benzeri oyun) milli takımında oynadıktan sonra 2009'da futbol milli takımına seçilmiÅŸ: "Engellilik toplumun yarattığı birÅŸey. Bizler sadece görme duygusunu kaybetmiÅŸ insanlarız. KarşılaÅŸtığımız engelleri ise çıkaran insanlar."Yaklaşık bir yıldır da görmeyenlerin takımına giren Burak BaÅŸak (31), "Ailem beni de kısıtladı ama zaman içinde hallettim" diyor.Tuna Üstüner (37) ise takımın gözleri gören tek oyuncusu olan kalecisi. Aynı zamanda da yardımcı antrenörleri olan Üstüner, arkadaÅŸlarının baÅŸarılarıyla mutlu olduÄŸunu söylüyor.
https://youtu.be/CDlKTbplUTA?si=_YmUmbQwgfl05EuZ