Rızası alınmadan doğrulan ve kabul etmek zorunda olduğu, ırk, renk, cinsiyet ve engelleri, baskın anlayış ve ayrımcılığa rağmen taşımak zorunda olanlar mı?
SavaÅŸ vahÅŸetinin ortasında, bazen hayatı dahi anlayamadan ölen çocuklar, yahut tecavüze uÄŸrayan kadınlar, yahut yüceltilen deÄŸerler uÄŸruna hayatını feda eden insanlar mı?
Tek suçu, Dünya'nın zengin, geliÅŸmiÅŸ ülkelerinden birisinin vatandaşı olarak doÄŸmamaktan ötürü, açlığa, hastalığa, ezcümle, 80 yıllık insan ömrünün yarısına varmadan, çekip gidenler mi?
Yoksa, elimizle ötekileÅŸtirdiÄŸimiz, düÅŸüncesinden, çıkarımıza engel oluÅŸundan, payını isteyiÅŸinden baÅŸka suçu olmayan, üstünün maÄŸdurları mı?
"Bütün bunları yok sayıp, fildiÅŸi kulelerinde, ah! Bir insan hakları türküsü söylemek ne güzeldir. Birde yüreÄŸin olmazsa?"
Bilir misiniz? Ä°nsan Hakları Evrensel Bildirgesi, ne dünyadaki insan ırkının dışındaki güçlere karşı insanlığı korumak, ne dünya'nın dışından gelen tehtide karşı insanlığı savunmak için kabul edilmiÅŸtir.
Ä°nsan Hakları Evrensel Beyannamesi,"insan"ın, "insan"a zulmüne karşı, bir iÅŸe yarar düÅŸüncesiyle kabul edilmiÅŸtir.
Ne yazık ki: aradan geçen zaman, insanın, insana zulmünün sadece ÅŸeklini deÄŸiÅŸtirebilmiÅŸtir.
Yani: Kısacası, batı cepesinde yeni bir şey yok.
Ne yazık ki, bu hakların geliÅŸmesinin, kullanılmasının önündeki engeller, içimizde dolaÅŸan ve farklı kılıklara bürünmüÅŸ her birimizin bir takım yakınları.
Bazen, siyasal arenanın köstebek ve ÅŸebekleri,
Bazen, küçücük bir çıkar kırıntısının peÅŸindeki karanlık dehlizlerin malum fareleri,
Bazen, bana dokunmayan yılanı bin yıl yaşatma sevdalıları,
Bazen, avını parçalıyıp karnını doyurmanın hazzıyla, kaykılan aslanın yerinde olmayı arzulayan ve ona hayranlık duyanlardır, onlar.
Oysa ne çok özledik:
Eşit insan olmayı.
Tüm haklardan fırsat eÅŸitliÄŸi çerçevesinde yararlanan, Ä°nsan onuruna yaraşır bir saygınlıkla, karşılıklı saygı ve haklara riayet ederek yaÅŸamayı.
Hür düÅŸünmeyi, özgürce konuÅŸmayı.
GeleceÄŸe umutla bakarken, geçmiÅŸimizden övgüyle bahsetmeyi.
Bizler göremeyecek olsakta, güzel günlerin bir gün mutlak olduÄŸuna inanarak, çocuklar için yarınların imarından vaz geçmemek,
Ä°nsanlık için, mücadeleden hiç bıkmamak,
Algı yönetimlerine teslim olmak yerine, inanç ve deÄŸerlerimizle yola devam etmek ve
Geleceği, umutla kucaklamak zorundayız.
Kucaklamalıyız ki: insanlık onuru kurtulsun.
Kucaklamalıyız ki: gücü elinde bulunduran azınlığın mutluluÄŸu, tüm insanlığa dağılsın.
Kucaklamalıyız ki: elimizle ürettiÄŸimiz ölüm kusan silahlar için harcanan kaynaklar, yaÅŸama hakkı, eÄŸitim, saÄŸlık ve refah için kullanılsın.
O zaman, belki, 10 Aralık bayram olur :)
Ne dersiniz?
Ä°nsan Hakları Evrensel Beyannamesinin kabulünün 68. Yıl dönümünde, saygılarımla.
Ahmet Cantürk.